Περιοχή

Γεφύρι Άρτας

Με ορμητήριο το Arta Palace, ξεκινήστε να γνωρίσετε την πόλη της Άρτας και την γύρω περιοχή. Μόλις 5 χλμ από το ξενοδοχείο μας, η Άρτα σας περιμένει για ένα ταξίδι στο χωροχρόνο. Μια πόλη της ιστορίας του πολιτισμού, των ηρώων, των θρύλων, των παραδόσεων, των αντιθέσεων και των συνθέσεων.

Αρχαϊκά μνημεία της εποχής του Πύρρου και της αρχαίας Αμβρακίας συνυπάρχουν με Βυζαντινά μνημεία, μοναδικά στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια, που θα σας μεταφέρουν στην αίγλη και στην μεγαλοπρέπεια του Δεσποτάτου της Ηπείρου αλλά και δημιουργίες σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Στην είσοδο της πόλης το Γιοφύρι αγέρωχο εδώ και αιώνες προϋπαντεί και καλωσορίζει ψιθυρίζοντας παρέα με τα γάργαρα νερά του Αράχθου μύθους, θρύλους και ιστορίες.

Βασιλιάς Πύρρος

Η ιστορία της Άρτας χάνεται στα βάθη των αιώνων. Από τα Ομηρικά ακόμη χρόνια ο τόπος αυτός κατοικούνταν στα πεδινά από τους Δρύοπες και στα ορεινά από τους τραχείς Αθαμάνες.

Στη θέση της σημερινής κάτω πόλης υπήρχε συνοικισμός με το όνομα Αμβρακία. Η Αμβρακία χτίστηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. από τον Γόργο, γιό του τύραννου της Κορίνθου Κυψέλου. Μετά τον αποικισμό των Κορινθίων στην Αμβρακία η πόλη αναδείχθηκε σε σπουδαίο εμπορικό, διοικητικό και πολιτιστικό κέντρο.

Κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους, ο βασιλιάς των Μολοσσών Πύρρος την έκανε πρωτεύουσα του κράτους του το 295 π.Χ. Ο Πύρρος έδωσε διεθνή αίγλη στην πόλη, όπως άλλωστε σε ολόκληρη την Ήπειρο και κόσμησε την Αμβρακία με σημαντικά οικοδομήματα.

Το 171 π.Χ. κατελήφθη από τους Ρωμαίους και από τότε άρχισε η παρακμή της. Με την ίδρυση της Νικόπολης πολλοί από τους κατοίκους εγκαταστάθηκαν εκεί. Φαίνεται να κατοικήθηκε πάλι μετά την επιδρομή των Γότθων (6ος αιώνας), για να γνωρίσει και νέα ακμή επί Μιχαήλ του Παφλαγόνος (1.040 μ. Χ.) όταν οι κάτοικοι της Νικόπολης προσχώρησαν στους Βούλγαρους.

Μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους (1.204) η Άρτα έγινε πρωτεύουσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου που ίδρυσε ο Μιχαήλ Άγγελος Κομνηνός. Το 1449 κατελήφθη από τους Τούρκους.

Κατά τη διάρκεια της Επαναστάσεις του 1821, η πόλη αλλά κυρίως η ορεινή περιοχή των Τζουμέρκων και του Ραδοβυζίου υπήρξαν το ορμητήριο πολλών αγωνιστών. Με την πανωλεθρία όμως των Ελλήνων και των Φιλελλήνων στο χωριό Πέτα σταμάτησε κάθε προσπάθεια για την επικράτηση της επαναστάσεως στην περιοχή, η οποία παρέμεινε υπό τουρκική κατοχή. Η Άρτα ανέκτησε την ανεξαρτησία της με τη συνθήκη του Βερολίνου το 1881, και το 1883 δημιουργήθηκε ο ομώνυμος νομός.

Η πόλη σήμερα πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού, βρίσκεται σε απόσταση 365 χλμ. από την Αθήνα. Είναι κτισμένη στην αριστερή όχθη του ποταμού Αράχθου και απλώνεται αμφιθεατρικά στους πρόποδες του λόφου της Περάνθης. Η προνομιούχος θέση της, η ευφορία του εδάφους της και το κλίμα ήταν οι κυριότεροι λόγοι που έδωσαν στην πόλη μια συνεχή ζωή, από τον 9ο αι. π.Χ. έως σήμερα.

Γνωστή είναι η Άρτα από τον θρύλο του Γεφυριού της που «ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν» και στέριωσε μόνον όταν «χτίστηκε» (θυσιάστηκε) στα θεμέλια του η γυναίκα του πρωτομάστορα.

Αρχαιολογικοί χώροι

Το πέτρινο γεφύρι της Άρτας, είναι το πιο ξακουστό στην Ελλάδα και αυτό βέβαια το χρωστάει στο θρύλο για τη "θυσία της γυναίκας του πρωτομάστορα", που η λαϊκή μούσα τον έκανε τραγούδι. Η αρχική κατασκευή του γεφυριού τοποθετείται στα χρόνια της κλασικής Αμβρακίας επί βασιλέως Πύρρου. Οι αρχαίοι Αμβρακιώτες είχαν ανάγκη να κατασκευάσουν στο σημείο αυτό κάποιο πέρασμα, γεφύρι, έργο που ασφαλώς θα βελτιώθηκε στα Ελληνιστικά χρόνια, όταν ο βασιλιάς Πύρρος έκανε την Αμβρακία πρωτεύουσα του κράτους του, κι ακόμη αργότερα - στα ρωμαϊκά χρόνια - με την άνθηση της διπλανής Νικόπολης και την αύξηση της εμπορικής κίνησης.

Τα βάθρα του είναι κτισμένα με μεγάλους κανονικούς λίθους κατά το ισοδομικό σύστημα, με επίστεψη, έτσι που θυμίζουν τοιχοποιία ελληνιστικών μεγάρων. Πάνω σ' αυτά τα βάθρα, κτίστηκαν τέσσερις (4) μεγάλες καμάρες, μεταξύ των οποίων παρεμβλήθηκαν στα ποδαρικά τους καθώς και στα ακρινά σκέλη του γεφυριού οκτώ (8) συνολικά μικρά τοξωτά ανοίγματα, για να διοχετεύονται τα νερά σε περίπτωση πλημμύρας.

Φαίνεται ότι η μεγαλύτερη καμάρα, που λόγω του ανοίγματός της ήταν περισσότερο επισφαλής, από άγνωστη αιτία γκρεμίστηκε και ξαναχτίστηκε στην τουρκοκρατία, και είναι ακριβώς αυτή η ανακατασκευή της ψηλής καμάρας που γέννησε το θρύλο της στοίχειωσης της γυναίκας του πρωτομάστορα και το αντίστοιχο δημοτικό τραγούδι. Σύμφωνα με σωσμένες γραπτές μαρτυρίες η κατασκευή αυτή έγινε το έτος 1612 μΧ, οι εργασίες κράτησαν τρία χρόνια, μέχρι το 1615 μΧ και η νέα καμάρα έγινε ακόμη ψηλότερη.

Ο ναός του Πυθίου Απόλλωνα, βρίσκεται στην οδό Β. Πύρρου κοντά στην πλατεία Κιλκίς, στο κέντρο της πόλης. Πρόκειται για περίπτερο ναό δωρικού ρυθμού, με πρόναο και επιμήκη σηκό, διαστάσεων 20,75 x 44 μ.

Στο βάθος του σηκού υπάρχει η θεμελίωση του βάθρου για το άγαλμα ή το σύμβολο της λατρευόμενης θεότητας. Ο ναός σώζεται ως την ευθυντηρία, αφού ήδη από τους πρώιμους χριστιανικούς χρόνους χρησίμευε ως λατομείο.

Το τείχος της αρχαίας Αμβρακίας είναι από τα πιο εντυπωσιακά αξιοθέατα της Άρτας, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις άρχισε να κατασκευάζεται τον 6ο αιώνα π.Χ. και συμπληρώθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ.

Υπάρχουν πολλά κομμάτια του τείχους διάσπαρτα σε όλη την πόλη, αλλά τα πιο εντυπωσιακά είναι τα τμήματα που επάνω τους χτίστηκε το βυζαντινό Κάστρο των Κομνηνών. Το τείχος είναι διπλό με εσωτερικό γέμισμα. Οι εξωτερικοί τέλεια πελεκημένοι και συναρμοσμένοι ορθογώνιοι ογκόλιθοι που το αποτελούν, σε κάποιες περιπτώσεις ξεπερνάνε σε ύψος το 1,5 μέτρο ο καθένας.

Η λεωφόρος - Ιερά οδός, πλάτους 12 μ., ήταν πλακόστρωτη ή σκυρόστρωτη. Έχει αποκαλυφτεί μέχρις στιγμής σε μήκος περίπου 300 μ., κοντά στο Εθνικό Στάδιο, οδός Κομμένου. Τη λεωφόρο πλαισίωναν μνημειακοί ταφικοί περίβολοι. Τα νεκροταφεία της πόλης έχουν εντοπιστεί στις νοτιοανατολικές και νοτιοδυτικές παρυφές της πόλης, στους πρόποδες της Περάνθης. Είχαν οργανωθεί από την εποχή της ίδρυσης της Αμβρακίας. Σημαντικότερο ήταν το δυτικό νεκροταφείο, ιδρυμένο κατά μήκος της αρχαίας λεωφόρου που ξεκινούσε από τη νότια κύρια πύλη και οδηγούσε στον Άμβρακο, επίνειο της πόλης στον Αμβρακικό.

Το μικρό θέατρο Αμβρακίας βρίσκεται στο κέντρο της αρχαίας Αμβρακίας. Το θέατρο δεν στηρίζεται σε φυσικό ύψωμα αλλά σε επιχωματωμένο πρανές. Έχουν αποκαλυφθεί η ορχήστρα, μέρος του κοίλου και των παρόδων καθώς και το δυτικό τμήμα του στυλοβάτη του προσκηνίου. Το κοίλο διαιρείται σε τρείς κερκίδες και είχε λίθινα εδώλια. Η ορχήστρα είναι τέλειος κύκλος διαμέτρου 6,70 μ. Το θέατρο χρονολογείται στα τέλη 4ου π.Χ. αρχές 3ου π.Χ. αιώνα.

Παρηγορήτρια

Ο ναός της Παρηγορήτριας, είναι ένας από τους πιο μεγαλοπρεπής καλά διατηρημένους στην Ελλάδα. Είναι αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Κτίστηκε το 1285-89 από το Νικηφόρο Α’ Κομνηνό Δούκα και τη γυναίκα του Άννα Παλαιολογίνα Κατακουζηνή. Το εσωτερικό διακοσμούν περίτεχνα ψηφιδωτά, γλυπτά, τοιχογραφίες ενώ μοναδικό και πρωτότυπο είναι το σύστημα στήριξης του κεντρικού τρούλου. Από τη μεγάλη σταυροπηγιακή μονή σώζονται σήμερα ο ναός, η Τράπεζα και 16 κελιά. Στον περίβολο χώρο υπάρχει και το βυζαντινό μουσείο.

Η Αγία Θεοδώρα είναι η πολιούχος και σημερινή προστάτιδα της πόλης της Άρτας. Άριστα διατηρημένος ναός, πρόσφατα ανακαινισμένος με εκπληκτικές τοιχογραφίες, το κενοτάφιο της Αγίας και την ασημένια λειψανοθήκη. Ο ναός αποτελεί την πιο «ζωντανή» σύνδεση της σημερινής με τη Βυζαντινή Άρτα αφού εκτός από το κτίσμα έχουμε και την «παρουσία» της ίδιας της βασίλισσας του Δεσποτάτου, την πολιούχο Αγία Θεοδώρα.

Μονή που ιδρύθηκε το 13ο αιώνα από τη βασίλισσα τον Δεσποτάτου Θεοδώρα προς τιμήν του Αγίου Γεωργίου και λειτούργησε ως γυναικείο μοναστήρι. Μετά το θάνατο του συζύγου της η Θεοδώρα εμόνασε στη μονή, τάφηκε εκεί και ο ναός τιμάται στο όνομα της ενώ είναι και πολιούχος - προστάτιδα της πόλης.

Η μνήμη της τιμάται με πάνδημη λιτανεία και εξαιρετική λαμπρότητα στις 11 Μαρτίου κάθε χρόνο. Θεαματικές είναι οι μεγάλες φωτιές που ανάβουν οι νέοι τις περιοχής στον περίβολο χώρο του ναού, κάθε Πάσχα τη Μ. Πέμπτη.

Το κάστρο της Άρτας, είναι το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα της μεσαιωνικής φυσιογνωμίας της πόλης. Ο λοφίσκος στον οποίο είναι κτισμένο, θεωρήθηκε στρατηγική θέση κι απ’ τους αρχαίους Αμβρακιώτες, γι’ αυτό περιέβαλαν την κάτω πόλη με τείχος που περνούσε παρόχθια στη βόρεια καμπή του Αράχθου. Πάνω στα θεμέλια του αρχαίου τείχους της Αμβρακίας υψώθηκε το νεότερο κάστρο στα χρόνια του Δεσποτάτου της Ηπείρου και συγκεκριμένα επί δεσποτείας Μιχαήλ Β’ Αγγέλου στα μέσα του 13ου αιώνα. Ένα αιώνα αργότερα (το 1357) ο Νικηφόρος Β' Ορσίνι ή Άγγελος Κομνηνός κάνει σημαντικές επισκευές στο κάστρο, για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικότερα της επιδρομές των Σέρβων.

Στα χρόνια του Αλή Πασά (18ος αιώνας) έγιναν περιορισμένης έκτασης αλλαγές (κυρίως στις επάλξεις, στο εσωτερικό καστράκι και στους πύργους) σύμφωνα με τις απαιτήσεις της τότε πολεμικής τεχνικής.

Το σημερινό λοιπόν μνημείο σχηματίστηκε σε τρείς περιόδους: Πάνω στ' απομεινάρια του αρχαίου τείχους (5ος - 4ος π.Χ. αιώνας) κτίστηκε κατά τη βυζαντινή εποχή (13ος αιώνας) το νεότερο κάστρο, το οποίο 100 χρόνια αργότερα επισκευάστηκε και στην περίοδο της τουρκοκρατίας (18ος αιώνας) με τις βελτιώσεις και προσθήκες που έγιναν, πήρε την τελική του μορφή. Το κάστρο υπήρξε το διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο της πόλης και ολόκληρου του Δεσποτάτου.

Ο πανύψηλος πύργος του ρολογιού μπροστά απ' το κάστρο κτίστηκε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας (1875) με πολύ ευαισθησία, ώστε να φαντάζει ως φυσική προέκταση του τείχους.

Τζουμέρκα

Τα Τζουμέρκα είναι ίσως η λιγότερο γνωστή και διαδεδομένη περιοχή της Ηπείρου χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υστερεί σε τίποτα από τις υπόλοιπες. Πρόκειται για έναν επίγειο παράδεισο που τα συνδυάζει όλα και προσφέρει μοναδικές εμπειρίες σε κάθε επισκέπτη ό,τι κι αν αυτός αναζητά. Τα Τζουμέρκα είναι ένα σύνολο πανέμορφων χωριών και παραδοσιακών οικισμών περιτριγυρισμένα από χαράδρες, φαράγγια και απόκρημνα βουνά. Το σύνθετο ορεινό ανάγλυφο και τα πεντακάθαρα ποτάμια μαγεύουν τον επισκέπτη και τον γυρίζουν πολλά χρόνια πίσω καθώς σε κάθε του βήμα αισθάνεται έντονη την παράδοση του τόπου και την ιστορία του.

Η οροσειρά των Τζουμέρκων (Αθαμανικά Όρη) βρίσκεται στην κεντρική Πίνδο ανάμεσα από τον Άραχθο και τον Ασπροπόταμο και αποτελεί το φυσικό όριο ανάμεσα στην Ήπειρο και τη Θεσσαλία. Οι φυσικές ομορφιές του τόπου προσελκύουν τους φυσιολάτρες αλλά και τους λάτρεις των σπορ του βουνού καθώς το πλούσιο οικοσύστημα μαζί με τα ποτάμια του Άραχθου και του Καλαρρύτικου αποτελούν πρόκληση.

Γέφυρα Πλάκας

Αξίζει να επισκεφθεί κανείς το γεφύρι της Πλάκας, το μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι των Βαλκανίων, χτίστηκε το 1866 και βρίσκεται στο δρόμο για το Καλέτζι. Το ύψος του είναι 20 μέτρα και έχει μήκος 40. Η κατασκευή του ήταν πολύ δύσκολη καθώς τα ορμητικά νερά του Άραχθου μετακινούσαν μεγάλους βράχους και εμπόδιζαν στην αποπεράτωση του έργου. Τελικά μετά από 3 χρόνια και 180.000 γρόσια, ξαναχτίστηκε για να αποτελέσει σύνορο ελληνικού και τουρκικού κράτους κατά την επανάσταση.

Η ιστορική του σημασία αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρων καθώς στο τελωνείο δίπλα από το ποτάμι το 1944 υπογράφεται η περίφημη συνθήκη ανακωχής ανάμεσα στις αντιπροσωπείες του Ζέρβα και του Βελουχιώτη.

Μονή Κιπίνας

Η Μονή Κηπίνας, το πιο εντυπωσιακό μοναστήρι της Ηπείρου, προκαλεί δέος λόγω της θέσης του καθώς είναι χτισμένο μέσα σε απόκρημνο βράχο. Χτίστηκε το 1212 από το μοναχό Γρηγόριο και είναι αφιερωμένο στην κοίμηση της Θεοτόκου. Μέσα στη μονή μια μυστική πόρτα που οδηγεί σε κρύπτη. Την περίοδο της εθνικής αντίστασης αποτέλεσε κρησφύγετο των αντιστασιακών.

Εντυπωσιακές τοιχογραφίες διακοσμούν το εσωτερικό του που χρονολογούνται από το 18ο αιώνα. Το μονοπάτι που οδηγεί στη μονή είναι στην πλαγιά του βράχου και η κρεμαστή γέφυρα πριν από την είσοδο στην μονή ήταν και παραμένει κινητή. Όταν αυτή σηκώνεται δημιουργεί κενό 4 μέτρων στο γκρεμό και προφύλαγε το μοναστήρι από επίδοξους επιδρομείς.

Σπήλαιο Ανεμότρυπας Πραμάντων. Λίγο έξω από το χωριό Πράμαντα, συναντάμε ένα μοναδικό σπήλαιο μήκους 270 μέτρων που ανακαλύφτηκε από ντόπιους το 1960. Σταλαχτίτες και σταλαγμίτες διακοσμούν το εσωτερικό του, αλλά και τρεις λιμνούλες σε αποχρώσεις του γκρι, ροζ και άσπρου καθώς και ένα υπόγειο ποτάμι.

Καλαρρύτες

Οι Καλαρρύτες είναι ένας παραδοσιακός οικισμός που αντιστέκεται στο χρόνο και βρίσκεται στην καρδιά των Τζουμέρκων σε υψόμετρο 1200μ. Ήταν η κοιτίδα της επεξεργασίας χρυσού και αργύρου, η γνωστή ως Γιαννιώτικη αργυροχρυσοχοΐα με τις οικογένειες Μπούλγκαρι και Νέση να μεταφέρουν την τέχνη σε πολλές χώρες του κόσμου.

Στους Καλαρρύτες μπορείς να θαυμάσεις το μοναστήρι της Κηπίνας χτισμένο το 1212, το ναό του Αγίου Νικολάου του 15ου αιώνα, το οικολογικό πάρκο του χωριού και την τοποθεσία «νέγρι», ένα τοπίο πανέμορφο, περιτριγυρισμένο από ψηλά βουνά.

Το Συρράκο είναι χτισμένο στα 1150μ πάνω σε μια απότομη πλαγιά, 52 χλμ νοτιοανατολικά των Ιωαννίνων και χωρίζεται από τους Καλαρύττες, από μια βαθιά χαράδρα που διαρρέει ο Άραχθος ποταμός. Τα δύο χωριά επικοινωνούν με ένα πανέμορφό λιθόστρωτο μονοπάτι το οποίο αποτελεί μια μαγευτική διαδρομή για τον ταξιδιώτη.

Η αλήθεια είναι πως τα Τζουμέρκα δεν έχουν αλλοιωθεί καθόλου με το πέρασμα των αιώνων και έχουν διατηρήσει το παραδοσιακό τους χρώμα. Στην περιοχή μπορεί να δει κανείς ζώα όπως λύκους, ζαρκάδια, ελάφια, λαγούς, σκαντζόχοιρους, γεράκια, αετούς. Στις πλαγιές συναντάμε έλατα και πεύκα αλλά και βελανιδιές, αγριοκερασιές, φουντουκιές και πλατάνια. Επίσης στην περιοχή ανθίζουν και χαρίζουν το άρωμά τους στην περιοχή φυτά όπως το σαλέπι, η άγρια μέντα, το τσάι, η ρίγανη, η άγρια ορχιδέα ο νάρκισσος, ο κόκκινος κρίνος.

Λόγω της πλούσιας χλωρίδας που ωφελεί την ανάπτυξη των ζώων, παράγονται γαλακτοκομικά προϊόντα άριστης ποιότητας καθώς και ντόπια αλλαντικά. Επίσης βρίσκεις πολύ καλά μελισσοκομικά προϊόντα αλλά και καρύδια. Πολλά από αυτά τα προϊόντα είναι διαθέσιμα στα τοπικά καταστήματα.

Η περιοχή προσφέρεται για πολλές δραστηριότητες μέσα στη φύση, όπως πεζοπορία, kayak και rafting στον Άραχθο, παραπέντε, ποδηλασία και ιππασία.

Αμβρακικός

O Αμβρακικός κόλπος, με τη σημερινή του μορφή, γεννήθηκε περίπου 10.000 χρόνια πριν, όταν τα νερά του Ιονίου, που βαθμιαία ανυψώνονταν πέρασαν μέσα στο κοίλωμα που είχε ήδη δημιουργηθεί εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια νωρίτερα. Αποτελεί μια κλειστή εσωτερική θάλασσα που επικοινωνεί με το Ιόνιο πέλαγος μέσω ενός στενού διαύλου στο Άκτιο. Η ποικιλομορφία των βιότοπων που απαντώνται στον Αμβρακικό διαμορφώνεται από τα δύο ποτάμια, τον Λούρο και τον Άραχθο που εκβάλλουν σ' αυτόν. Μεγάλες και μικρές λιμνοθάλασσες, λουρονησίδες που τις χωρίζουν από τη θάλασσα, παραποτάμιες ζώνες, υγρά λιβάδια, συνθέτουν ένα ποικιλόμορφο μωσαϊκό ιδιαίτερα ελκυστικό στα μάτια του επισκέπτη. Λόγω ακριβώς αυτής της οικολογικής του αξίας ο κόλπος περιλήφθηκε στους 11 ελληνικούς υγροτόπους διεθνούς σημασίας που προστατεύονται από τη Σύμβαση Ramsar, ενώ, σύμφωνα με Κοινοτική Οδηγία, έχει επιλεγεί ως Τόπος Κοινοτικής Σημασίας, σύμφωνα με το οικολογικό δίκτυο Natura 2000.

Ο Αμβρακικός, είναι ο παράδεισος των πουλιών. 294 είδη έχουν καταγραφεί, με συνολικό πληθυσμό περίπου 100.000. Από αυτά τα 101 είδη είναι σπάνια ή απειλούμενα. Ξεχωριστή θέση στο βασίλειο των πουλιών κατέχει ο αργυροπελεκάνος, μοναδικό και απειλούμενο είδος. Στον Αμβρακικό συνυπάρχουν αλκυόνες, κορμοράνοι, ασημόγλαρους, τσικνιάδες, πάπιες, νερόκοτες και τα πανέμορφα φλαμίνγκο. Έχουν καταγραφεί 33 είδη ψαριών, εκ των οποίων τα 15 αλιεύονται.

Ιδιαίτερη θέση κατέχουν τα δελφίνια ή ρινοδέλφινα, οι νεροβούβαλοι που ξαναμπήκαν στον Κόλπο στις αρχές του αιώνα μας και οι χελώνες.

O μεγαλύτερος βαλτότοπος της Ελλάδας, και ένας από τους μεγαλύτερους της Ευρώπης, βρίσκεται στη λιμνοθάλασσα της Ροδιάς. Έχει έκταση 30.000 στρέμματα και καλύπτεται από έναν απέραντο καλαμιώνα.

Στον Αμβρακικό περιλαμβάνονται 20 τουλάχιστον ακέραιες λιμνοθάλασσες, όσες σε κανένα άλλο μέρος της Ελλάδας. Οι μεγαλύτερες και πιο εντυπωσιακές λιμνοθάλασσες βρίσκονται στο βόρειο μέρος του κόλπου, που υπάγεται στο νομό Άρτας. Οι λιμνοθάλασσες της Ροδιάς, του Λογαρού και το Τσουκαλιό είναι οι πιο γνωστές.

Στη Στρογγυλή λειτουργεί το Κέντρο Υγροτόπων Ροδιάς, που είναι το μοναδικό οικοτουριστικό κέντρο σε ολόκληρη την Ήπειρο που διοργανώνει περιηγήσεις με πλωτά μέσα στους υγροτόπους του Αμβρακικού, τόσο σε οργανωμένες ομάδες επισκεπτών (γκρουπ), όσο και σε μεμονωμένους επισκέπτες ολόκληρο το χρόνο.

Μουσείο Κόπραινας

Στη Κόπραινα λειτουργεί το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Αράχθου που ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2002 από το Υπουργείο Παιδεία και άρχισε να λειτουργεί το Σεπτέμβριο του 2003. Στεγάζεται στα αναπαλαιωμένα πέτρινα κτήρια του τελωνείου της Κόπραινας. Έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει στις ειδικά διαμορφωμένες εγκαταστάσεις του δώδεκα άτομα. Συνεργάζεται με ερευνητές, επιστήμονες, την ορνιθολογική εταιρεία και με πολλά σχολεία.

Στο χώρο ευθύνης του Κέντρου Περιβαλλοντικής Ευθύνης Αράχθου, στεγάζεται το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας που έχει τέσσερις αίθουσες, με μακέτες, διάφορους χάρτες του Αμβρακικού κόλπου, αεροφωτογραφίες, φωτογραφίες που απεικονίζουν τα αξιοθέατα της περιοχής. Γίνεται περιήγηση στους βιότοπους, τις θάλασσες, τις λιμνοθάλασσες, τους βάλτους, τα ποτάμια και τους λόφους της περιοχής. Υπάρχουν πληροφορίες για τα δελφίνια, τις θαλάσσιες χελώνες και τα πουλιά, ενώ στο δεύτερο όροφο λειτουργεί ο ξενώνας του Κέντρου.

Στο ίδιο κτήριο και σε παρακείμενο χώρο λειτουργεί το Mουσείο Αλιείας, το οποίο περατώθηκε το 1999. Κατασκευάστηκε επειδή ο Αμβρακικός κόλπος είναι μία από τις πιο παραγωγικές πηγές αλιείας για την περιφέρεια της Ηπείρου. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο μουσείο Αλιείας μπορεί να δει κανείς ξύλινες κατασκευές πλοίων όπως Γατζάο, μαούνες, τρεχαντήρια, καραβόσκαρα, πεζότρατες και το σήμα κατατεθέν των βαλτότοπων του κόλπου, τα πριάρια. Ψαρόβαρκες επιμήκεις, αβαθείς, με επίπεδο πάτο, χωρίς καρίνα έτσι ώστε να πλέον σε βαλτώδη αβαθή νερά όπως αυτά του Αμβρακικού, χρησιμοποιούνται εδώ και αιώνες από τους ντόπιους ψαράδες των παραποτάμιων και παραλιακών χωριών.

Φάρος Κόπραινας

Σε απόσταση 1 χλμ. από το κέντρο της Κόπραινας στέκει αγέρωχος ο φάρος της Κόπραινας, ο οποίος χτίστηκε το 1906 πάνω στη βαθιά λάσπη των εκβολών του ποταμού Βωβού. Θεμελιώθηκε σε πασσάλους καρφωμένους στο έδαφος. Αρχικά είχε έναν εξωτερικό κλειστό διάδρομο που συνέδεε τον πύργο του Φάρου με την κατοικία του φαροφύλακα. Σήμερα εκεί στεγάζεται το μουσείο Φάρου Κόπραινας με θεματικό άξονα την «κατοικία του φαροφύλακα», όπου με πρωτότυπο τρόπο και υλικό της υπηρεσίας Φάρων του Πολεμικού Ναυτικού (η οποία διέθεσε και το κτήριο) παρουσιάζεται ο τρόπος λειτουργίας των φάρων και ο τρόπος ζωής ενός φαροφύλακα. Η θέα από τον εξώστη του Φάρου καταπληκτική και απέραντη.

Άρτα

Περπατήσετε τον όμορφο πεζόδρομο με τα εμπορικά και να απολαύσετε καφέ στην κεντρική πλατεία, που σφύζει καθημερινά από ζωή και νεολαία. Ανεβείτε στο λόφο Περάνθης για να θαυμάσετε μοναδική θέα της πόλης από ψηλά, του κάμπου, του Αράχθου και του Αμβρακικού Κόλπου.

Ο πεζόδρομος της οδού Σκουφά στο ιστορικό κέντρο της πόλης και τα καταστήματα που υπάρχουν στους γύρω δρόμους και στην περιφερειακή οδό Άρτας, θα σας αποζημιώσουν για την επίσκεψή σας με τις πολλές επιλογές και την μεγάλη ποιότητα. Εδώ βρίσκει κανείς από το πιο φθηνό ως το πιο ακριβό και επώνυμο.

Στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης θα μπορέσετε να απολαύσετε την βόλτα σας και τον καφέ σας στο πλακόστρωτο με τα τραπεζάκια. Ομπρέλες, μουσικές, χαλάρωση, Lounge Bars, Snack Bars και νυχτερινή διασκέδαση. Σε κάθε περίπτωση μπορείτε να πεταχτείτε να τσιμπήσετε κάτι και να διασκεδάσετε στα γύρω μεζεδοπωλεία, παραδοσιακές ταβέρνες, ψητοπωλεία, γυράδικα, κρεπερί, café, bar που υπάρχουν άφθονα στα κοντινά σοκάκια ή σε άλλες κοντινές πλατείες της πόλης όπως η πλατεία Μονοπωλίου, η πλατεία Κιλκίς, η πλατεία Ζέρβα, η πλατεία Κρυστάλη κ.λπ.

Γεφύρι Άρτας

Μπορείτε να συνεχίσετε τη βόλτα σας και στον πεζόδρομο του θρυλικού γεφυριού αλλά και στα πολυάριθμα café, εστιατόρια και ταβέρνες της ευρύτερης περιοχής. Εκεί μπορείτε να επισκεφθείτε και το Λαογραφικό Μουσείο που βρίσκεται δίπλα στο γεφύρι και ανήκει στον Μουσικοφιλολογικό Σύλλογο «Σκουφάς». Έχει σκοπό να παρουσιάσει την τοπική λαϊκή παράδοση στην πνευματική οικονομικοτεχνική διάστασή της.

Ο επισκέπτης μπορεί να παρακολουθήσει θεατρικές παραστάσεις από τις θεατρικές ομάδες της πόλης καθώς και τις δεκάδες πολιτιστικές εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται όλο το χρόνο όπως οι φωτιές στην Αγ. Θεοδώρα τη Μ. Πέμπτη, το γαϊτανάκι την Κυριακή της Αποκριάς, το θεατρικό δρώμενο δρόμου (comedia del arte) «ο Πανάρατος» τις αποκριές, τις εκδηλώσεις «Άπειρος Γη» για την απελευθέρωση της Άρτας κατά τη θερινή περίοδο με συναυλίες, θέατρα κ.λπ. και την εμποροπανήγυρη στο Εκθεσιακό Κέντρο «Κώστας Βάγιας» στο τέλος Σεπτεμβρίου.

Η Δημοτική Πινακοθήκη «Γ. Μόραλης» είναι το τελευταίο απόκτημα - στολίδι της πόλης, αφιερωμένη στον μεγάλο Αρτινό ζωγράφο Γ. Μόραλη. Στεγάζεται στο ανακαινισθέν κτήριο της παλαιάς πυροσβεστικής. Εδώ τοποθετείται η θέση του μεγάλου θεάτρου της αρχαίας Αμβρακίας.

Δήμος Άρτας

Δήμος Αρταίων
http://www.arta.gr

Περιηγηθείτε στην ιστοσελίδα του Δήμου Αρταίων και γνωρίστε την ιστορία και τον πολιτισμό της πόλης, ενημερωθείτε από τον ψηφιακό ξεναγό και μην παραλείψετε να μπείτε στο e-arta, μια καινοτόμο εφαρμογή εξυπηρέτησης των πολιτών και όχι μόνο. Τέλος μπορείτε να δείτε την πόλη όπως δρόμοι, πλατείες, υπηρεσίες και αξιοθέατα, μέσα από τους διαδραστικούς χάρτες.

Περιφερειακή Ενότητα Άρτας

Περιφερειακή Ενότητα Άρτας
http://www.peartas.gov.gr

Γνωρίστε τις υπηρεσίες της ΠΕ Άρτας, ενημερωθείτε για το νομό Άρτας (φορείς, γεωγραφικά και στατιστικά στοιχεία), γνωρίστε την Άρτα μέσα από ιστορικά στοιχεία, αξιοθέατα και μοναδικές φυσικές ομορφιές (Αμβρακικός, Τζουμέρκα, ποταμός Άραχθος, Κοιλάδα Αχελώου, Δίκτυο Natura 2000).